یکی از پر رونق ترین دوره های هنری ایران بی گمان عصر صفوی می باشد.این سلسله بسال ۹۰۷ ه ج بوسیله شاه اسماعیل در تبریز پی ریزی گردید. و سپس شاه طهماسب بسال ۹۳۰ ه ج مقر دولت صفوی را از تبریز به قزوین انتقال داد.در این دوره روابط  ایران با دولت هند در بسیاری از زمینه ها گسترش یافت.قزوین پایتخت با شکوه شاه طهماسب شاهد  درخشش بناهاییی چون مسجد/کاخ/ کاروانسرا/و.و. گردید.دوره ۴۲ ساله حکومت شاه عباس اوج شکوفایی هنر ایران بشمار می رود.در این دوره روابط ایران با  هند و اروپا توسعه چشمگیری یافت.شاه عباس تمام توجه خود را مجددا به شهر رویایی اصفهان معطوف داشت و پایتخت خود را بدانجا کشاند.این شهر در این زمان شاهد دلکش ترین یادمانهای تاریخ گردید.قصور و بناهای مذهبی از جمله مساجد  و باغ های تاریخی چون بهشت قد علم نمودند/ در سال ۱۱۰۵ ه ج سلطان حسین شاه شیوه هنر گذشته را ادامه داد. قرن دهم و یازدهم ه ج  را بی گمان باید اوج هنر اسلام بحساب اورد . چرا که  در سایه حمایت شاهان صفوی هنرهای پارچه بافی/نقاشی/فلزکاری/ سفال سازی و معماری گونلگون شکل گرفت.مکنت و شکوه و زیبایی ارمغانی بود که سایه بر پایتخت رویایی جهان اسلام انداخت.

 بازرگانان و جهانگردان و توریست ها و سیاحان  به ایران مسافرت کردند.قصور شاه اسماعیل در خوی و قزوین/ مساجد جامع ساوه  و مسجد علی.بناهای عالی قاپو سی سه پل.مسجد امام.بناهای شیخ صفی الدین/دها کاروانسرا. در کنار مسجد با شکوه شیخ لطف الله ساخت گنبد و بنای با طاق و تزینات کاشی معرق /ایوان های زیبا. با نماهای خارجی بنا شکوه و عظمت را به ایران اسلامی ارزانی داشت